Juryverslagen 2de voorronde Play-Offs

23 december 2016

Juryverslagen 2de voorronde Play-Offs

Zaterdagavond 17 December
Tweede voorronde van de Oerrock Play-Offs seizoen 2016-2017

Locatie: Cafe Scooter’s Drachten

Deelnemende bands: Rock the Night, The Streets en Trax

Juryleden van deze avond: (van links naar rechts)

Iroon Knipping (juryvoorzitter)
Gert Scheffer
Pieter Bakker
Eric Leenes

Onderstaand de juryverslagen:


Rock the Night

Jurylid Eric:

“Hou je van de jaren 80”? word me door frontvrouw Shannah gevraagd na het zien van hun setlist. Dat ik er mee kan lezen en schrijven kan een voordeel zijn, maar het nadeel is dat ik ook elke lick, fill en solo ken uit het repertoire van Rock the Night; des te meer om over te zeuren. Afijn: wanneer je de band ziet staan waan je je daadwerkelijk weer terug in 1985 - een mooie combi van Bon Jovi, Whitesnake en Motley Crue qua looks maken de muziek compleet. De totaalsound is dik in orde, het valt op dat met name de leadgitaar en keys zich goed hebben verdiept in hoe het moet klinken. Bij de inzet van Hold the Line is er nog even kort onzekerheid over toonsoort bij de bas, en soms zijn er qua vorm nog een paar stukken in de nummers waar er wat meer op gevoel c.q. geluk wordt gegokt dan op routine. Heel logisch als ik hoor dat het de eerste avond is waarbij drummer Mark meespeelt, die trouwens de grootste uitdaging in techniek in de setlist (the trooper) feilloos neerzet.  De solo’s in oa. jump zijn prima gespeeld maar in andere stukken wordt er op safe gespeeld, waar de echte 80’s vibe soms achterblijft - trek alle registers open, in deze 80’s stijl was er uiteraard weinig bescheidenheid en je hebt alle skills in huis om dit toe te passen. Sommige stukken liggen net even te laag voor de leadzang en bijna alles word in de originele toonsoort gespeeld, probeer hier nog wat aan te sleutelen zodat je stukken meer aansluiten bij het bereik. De band stopt al met nog een kwartier op de klok - geen punt, maar voordat het podium dan leeg is voor the Streets duurt het dan te lang. Probeer het ombouwen in een druk schema strak te organiseren.

Jurylid Iroon:

Het niveau van de 3 deelnemende bands waren deze voorronde weer bijzonder hoog! Dat begon al met de eerste band Rock the Night, mooie presentatie helemaal in de juiste ‘eighties’ stijl! Altijd moeilijk om de avond te beginnen maar gelukkig zat de sfeer in Café Scooter’s er al vroeg in. Rock the Night begon meteen met een goede vertolking van ‘Jump’ en speelde de een na de andere ’80 classics. Enkele verbeterpunten: probeer de ritmesectie wat strakker te krijgen, wat aandacht voor het volume van de leadzang, doe wat meer (dansjes?) met jullie uitstraling en zorg daarmee met wat meer interactie met het publiek! Verder meer dan dik in orde!

Jurylid Pieter:

Bij het zien van deze band ben ik direct al in de stemming. De kleding is perfect afgestemd, zeer uitnodigend en als de band dan opent met Van Halen’s Jump zit de stemming er gelijk goed in. Aan enthousiasme geen gebrek, met name de bassiste gaat een uur lang volle bak. Het geheel klinkt strak en de nummers worden zo goed als origineel gespeeld. De zang komt op mij niet heel sterk over en dat is jammer, dat maakt toch een beetje dat ik mijn aandacht soms een beetje verlies. Een ballad middenin de set breekt het mooi, ik mis alleen de opbouw naar de climax een beetje. Het lijkt allemaal een beetje binnen de lijntjes te gebeuren, het mag van mij wel iets meer knallen. Met the Trooper van Iron Maiden knallen ze dan gelukkig weer wel, wat zorgt voor een super einde van de set.

Jurylid Gert:

Heerlijke 80th band, die er qua outfit ook geen misverstand over laten ontstaan. Het ziet er top uit en met de opzwepende klanken van Van Halen`s Jump wordt de toon direct gezet. Goede gitaar sound, en men heeft goed naar de klassiekers geluisterd. Halverwege de set verwacht ik wel dat de band de aandacht vasthoud en het publiek er nog meer bij gaat betrekken. Helaas zie ik dat leadzangeres Shannah eigenlijk meer bezig is met zwoel in de camera te kijken van een enthousiaste fan, dan zich met hart en ziel om het publiek te bekommeren. Terwijl de frontlinie eigenlijk de show moet trekken valt me vooral de goedlachse bassiste Desiree de Boer op. Mooie knorrende en pompende bas in combinatie met een groot portie enthousiasme, maakt het een feest om naar te kijken en luisteren. Oudgediende Mark Maas slaat als drummer, er ondanks zijn vuurdoop deze avond met speels gemak doorheen. Al met al een dikke plus voor het geheel en één van de betere openingsact van de laatste jaren play-offs.


The streets

Jurylid Pieter:

Rook, een lichtbak, strakke opening. The streets weten mij meteen te boeien en dat stopt eingelijk pas na het laatste nummer. Wat snel opvalt is het goede gitaargeluid, vrijwel perfect afgesteld bij elk nummer. Een goede mix qua nummers, contact met het publiek en gevoel voor show. En soms een eigen arrangement voor een nummer, wat zorgt voor wat afwisseling. Kleding top, iedereen in strak zwart met stropdas. Alles klopt eigenlijk wel. En dan ga je kritischer kijken en luisteren. De zang bij Sweet Child O’mine leek halverwege het nummer wat te hoog gegrepen te zijn en het valt wel erg op dat de drummer iets teveel mee tikt met de clicktrack. Krijg je dat laatste strak zonder mee te tikken, wordt het nog strakker.

Jurylid Gert:

Met de eerste klanken van Rammsteins `Du Hast`, pakt leadzanger Stefan Chamboné je direct bij de strot. Staand op een `verlichte rookmachine` en met krachtige stem zuigt hij de aandacht naar zich toe. Super strakke band die een goed uitgedachte show neerzetten, die ze tot in de perfectie beheersen. Drums en bas zijn prima op elkaar ingesteld en zetten een super strakke basis neer. In het geheel weet men ook prima te spelen met de dynamiek, iets wat maakt dat je geïnteresseerd blijft luisteren én kijken. Gitarist Jacco Bogers valt op met zijn sublieme spel en weet mede dankzij zijn prachtige `Kemper Profiler` de sound van het origineel tot in perfectie te evenaren. Ja, hier staat een band dat weet wat ze doen en niets aan het toeval overlaten. Uiteindelijk zullen ook The Streets deze serie van de play-offs verdiend op hun naam zetten.

Jurylid Iroon:

Wat een superband is dit! Volgens Gerard (Oerrock geluidstechnicus) meteen een goed afgestemd geluid! Hier zie en hoor je ook het grote voordeel van het in-ear spelen. En mooie uniforme kleding, setlijstje afgegeven aan de geluidsman… kortom professionele goede voorbereiding en set-up. Zo zien we het graag! Als je daarna ook nog eens met een goed repertoire superstrak speelt en zorgt voor de juiste interactie met het publiek, perfecte geluiden, dynamiek en een (zeldzaam) goede functionele ritmesectie…

The Streets heeft vervolgens met unanieme beslissing van de jury een directe plaats op de Oerrock finale gewonnen!

Jurylid Eric:

Een onwijs geroutineerde band, dat blijkt al meteen voordat ze nog maar een noot hebben gespeeld. Eigen monitortafel voor de inears, totale controle - niks aan het toeval overlaten. Heel simpel maar ontzettend efficiënt is de rookmachine/riser en lamp in 1, waar handig gebruik van wordt gemaakt door gitarist Jacco, die overigens een geweldig arsenaal aan sounds uit zijn Kemper weet te halen. Hoe the Streets omgaat met het (zelf maken?) van backingtracks is bewonderingswaardig. Ze hebben als kleinste bezetting toch misschien wel de grootste muur van geluid, omdat ze goed hebben nagedacht welke lijnen er in de nummers missen, en hebben deze opgevangen door ze pre-recorded mee te laten lopen. Mijn “zeurpuntjes” zouden zijn om de hoge registers in de leadzang iets minder te knijpen en opener te zingen, ook om je stem over een langere set te sparen en energie te houden. Verder is de nummerkeuze doeltreffend, maar wel voor de hand liggend. Kijk of je nog variatie in de arrangementen kunt plaatsen, of juist een onverwacht nummer te kiezen wat je kneedt naar de sound van the Streets. Als ik op het einde nog even kort het plezier moet komen verstoren om de volgespeelde tijd te bewaken en de toegift in al hun enthousiasme af te kappen, neemt frontman Stefan het sportief op en neemt afscheid van het publiek. We zien jullie graag terug in de finale met deze verdiende juryprijs.


Trax

Jurylid Iroon:

Met de band Trax stond er alweer een superformatie op het Oerrock voorronde podium! Dat gaat moeilijk worden voor de jury! Maar ook genieten natuurlijk! Bij Trax is ook alles dik in orde, goede ritme sectie, goed verzorgde gitaar geluiden, leuke performance, goede interactie. Een wat beter doorgedachte set zou een verbeterpuntje kunnen zijn. Complimenten voor de vertolking van Black Betty en Let there be Rock!! Trax heeft van de jury unaniem de nominatie voor de wildcard gekregen

Jurylid Eric:

Deze band heeft wat meer “classic” rock in het arsenaal dan de twee voorgaande, en hebben een iets gevarieerdere keuze van nummers op het repertoire staan. Wat meteen opvalt is dat bijvoorbeeld de bridge in Black Betty (wat meestal onderuit gaat) zo goed als foutloos wordt gespeeld en dat er veel aandacht aan kleine details is gegeven in de arrangementen. Ook komt de thunderstuck-lick creatief in een ander nummer om de hoek kijken - bonuspunten voor deze details. Met good charlotte aan het eind en green day aan het begin van de set heb ik het gevoel dat de nummers wat buiten de rest van de opbouw en sfeer van hun set vallen. Qua presentatie word er veel onderlinge grappen gemaakt, wat her en der een hilarisch moment geeft maar het publiek niet echt qua interactie bij de show betrekt. Kijk of je hier nog wat aan kan sleutelen, en die weet zien we jullie dan terug in de finale met deze nominatie voor de Wildcard.

Jurylid Pieter:

Waar Rock the Night een sterk begin en einde had, schrok ik even toen Traxx begon met American Idiot. Niet omdat ik Green Day geen goede band vind, integendeel, maar ik had meteen het idee dat dit niet past bij deze zeer ervaren band. Gelukkig was dit van korte duur want al snel volgden de hardrockhits elkaar in hoog tempo op. Gestoeld op een zeer strakke en sterke ritmesectie was dit gewoon 50 minuten lang genieten. Zeker wanneer Black Betty  zo strak op de houten vloer knalt en mijn favoriet van ACDC, Let there be rock, eruit wordt geramt. Dat is knallen! Misschien waren de praatjes en grappen tussendoor niet altijd even passend, er staat wel een kneitergoede rockband te knallen. Een lichte anticlimax met Lifestyles and the rich and famous maar ach, dat kon ik wel hebben. Nu nog even de kleding een beetje afstemmen en het is ook nog strak om naar te kijken.

Jurylid Gert:

Met een inmiddels afgeladen Scooters, worden we op het einde van de avond getrakteerd op onvervalste Classic Rock van de band TRAX. Frontman Alfred als eerlijke rauwe frontman, bewijst maar weer eens des te meer, `Old Rockers Never Die`! Goedlachs en met de nodige humor wordt de een na andere klassieker de zaal in geslingerd. Namens de jury en in bijzonder de voorzitter Iroon een vet compliment voor de uitvoering van Black Betty. Trax is een feestband van jewelste maar als `act` moet het zijn meerdere erkennen in The Streets. Desondanks een wel verdiende wildcard en wellicht zien we jullie terug tijdens de finale.