Juryverslag finale Play-Offs

29 maart 2018

Juryverslag finale Oerrock Play-Offs 2018

Wat een geweldige finale, 4 super bands die allen nog beter speelde als tijdens de voorrondes. Volgens de jury is St. Jimmy's unaniem als winnaar aangewezen en de tweede plaats voor Vuig. Alle bands nog bedankt. Onderstaand een beknopt eindverslag van de http://www.muckmusic.nl/ bandleden (winnaar van 2017) Ruud de Ligt en Sander Wilson en Gert Scheffer http://skaevver.nl/ namens alle juryleden.

Jurylid Gert Scheffer:

Las Bandidas

Vijf rockende chicks, met zo veel energie en plezier in het spelen, trappen deze Grand Final van Oerrock Play-Offs 2018 af. We weten het zo langzamerhand wel, het openen van een FINAL als deze is altijd lastig maar de Bandidas schijnen er weinig last van te hebben en vieren hun feestje. Hun repertoire klinkt als een klok, met complimenten voor Desy die ondanks een naar beneden gerichte microfoon voor haar versterker een dusdanig authentiek geluid weet te presenteren, complimenten. (wellicht was het juist deze opstelling die haar dat geluid gaf J) Een heerlijk bandje en met de power vocals van Miriam waan je je soms dicht bij het origineel. Wat een heerlijke band dat juist door het plezier en energie wat steken laten vallen, is dat erg? Nee….lekker laten gaan, ieder zijn ding en je wordt meegezogen in het enthousiasme van deze dames. Er wordt goed gezongen en de backings zijn in orde. Soms is een valse vioolpartij een nagelbijtertje en hier en daar een slippertje met de gitaarsolo`s, maar hé wel lef van de dames. Net als de voorrondes doet enthousiasme veel maar mag ok gezegd worden dat het hier en daar echt nog wel rommelt. Al met al een heerlijke band.

Vuig

Vuig is een vreemde eend in de bijt. Heerlijke frivole band die het eens over een compleet andere boeg gooit. Voor mij Balkan en Chipsy feel. Hun bewerkingen van klassiekers zijn verrassend! Ze hebben goed geluisterd naar de laatste opmerkingen. Ze beginnen ijzersterk en gaan daarna naar hun voorliefde. Waar dit voor mij persoonlijk fout ging in de voorrondes pakken ze juist op mijn moment van verzadiging de boel op en weten een ieder en mij te overtuigen. Gitariste Merel weet te overtuigen met haar spel, waar drummer Sharon, naast het drummen over geweldige vocalen te beschikken. Wat een feestje deze band! Een ware `bijna` striptease show van accordeonist Richard doet het publiek meegaan en ja hoor, als een ware Miss Montreal tovert ook deze man de Friese vlag onder zijn kleding vandaan. Goed bedacht allemaal J! Kortom, er is wat met de feedback gedaan en hier staan goede muzikanten hun ding te doen, Chapeau!

Phoenix

Onvervalste Rock, rock en nog een rock. Dat is waar de mannen van Phoenix voor staan en dat laten ze weten. Wat een geluid deze gasten, super. Beukende gitaren ondersteund door een solide basis! Wauw! Was erg benieuwd naar my `Monkey man`, die tijdens de laatste voorronde over de tafels liep en het publiek tot grote hoogtes bracht. Wat deze mannen doen is serieus, goed, overdacht, beuken! Toch gebeurde er tussen de geniale partijen te weinig. Een overkill aan Rock Classics die voor de liefhebber te gek zijn, maar mij op een gegeven moment verveelde. Het beukte en beukte maar door en daar raakte ik het kwijt. Perfect uitgevoerd maar op een gegeven moment moe van het repeterende kunstje, met alle respect voor ieders kunnen. Ik miste de echte bezieling en misschien heeft dat te maken met het aangekondigd vertrek van de leadzanger, maar ik mistte de echte feel. Los daarvan, een band om rekening mee te houden en met ongelofelijke potentie!

 

St. Jimmy’s

Dan onze Belgische mannen. Tuurlijk ken ik wat van het ouvre van Greenday maar dat houdt met een paar killer hits wel op. Het gaf me juist de ruimte om onbeoordeeld naar deze band te luisteren en te kijken. Ja, een band en geen bandje, snap je het verschil? Hier staan Belgische gasten een ongelooflijke show op te voeren, en los van het feest der herkenning zie ik hier gewoon een band staan die ongelooflijk goed weet hoe een show eruit moet zien. Ik heb genoten van de diversiteit en de opbouw, met Paashaas en wel. Soms heb je bands of acts die kloppen. Dit is er één! Wellicht minder woorden, maar dit was een show waar ik met genoegen naar kan kijken. De verlegenheid van Jarno als hij hoort dat hij gewonnen heeft spreekt voor mij boekdelen…..


Juryleden Ruud de Ligt en Sander Wilson:

Las Bandidas

De eerste band van de avond komt ondanks het nog niet opgewarmde publiek enthousiast het podium op en zangeres Miriam geeft direct vol gas. Onvervalste rock n roll klassiekers waarvan ‘Me & Bobby McGee’ van Janis Joplin mij kippenvel bezorgt: Dit nummer is echt gemaakt voor jullie! Sommige nummers uit jullie repertoire komen volgens mij voor Miriam haar stem nog beter tot z’n recht als je ze een toontje hoger speelt. Gitariste Desy weet bij elk nummer een perfect passend gitaargeluid neer te zetten en ook nog eens uitstekende tweede stemmen te zingen, complimenten! De Oerrock vrijkaarten werden verstopt in BH’s en het publiek ingegooid, leuk gevonden! Het moment was echter al voorbij voor ik het goed en wel doorhad. Hier hadden jullie meer interactie met het publiek uit kunnen halen. Ook moet mij iets van het hart: Het vioolspel was vaak onzuiver en ook de toetsenpartijen kwamen vooral in snelle passages niet altijd even goed uit de verf. Jullie staan echt als één band samen op het podium te genieten én zijn ook nog eens in één passende stijl gekleed. Plus: meer dan 1000 likes op facebook, dus het publiek weet jullie te vinden! Wordt 2019 jullie Oerrock-jaar? Ik hoop het!

Vuig

Wat een tegenstelling met de vorige band: van rock n roll chicks naar Zydeco en Balkan sferen! Op de drie podia die Oerrock rijk is, is afwisseling van muziekstijlen een groot voordeel om je te onderscheiden van de andere bands en dat hebben jullie zeker mee. Verbazing: ik hoorde een leadzangeres, maar zag haar niet? Na wat beter kijken bleek het zingende drumster Sharon. Zingen en drummen gaat haar prima tegelijk af. Jullie hebben elk individueel sterke kanten: Davy op saxofoon gebruikt elke centimeter van het podium vol energie, zonder dat dit ten koste gaat van zijn spel. Veel interactie met het publiek, de Oerrock kaarten worden met veel enthousiasme uitgereikt. Het publiek doet mee! Gitariste Merel speelt met intentie, hier wordt geen half werk geleverd. Richard: Naast verdienstelijk accordeon leek je af en toe meer te rappen/spreken dan te zingen, iets dat ik kan waarderen. Als laatste: Stefan op de bas: Het ene moment meester van de vierkante meter, cool zoals alleen een bassist dat kan zijn. Het andere moment spring je over het podium en krijgt Davy’s energie concurrentie! Complimenten voor deze afwisseling. Daar kan ik nog wat van leren! Stuk voor stuk zijn jullie meester van je instrument. Soms zakt het tempo wat mij betreft iets te ver terug met de lange instrumentale gedeeltes. Ook viel mij op dat het totaalgeluid soms wel erg vol is, waardoor het horen van individuele instrumenten lastiger werd. Last but not least: er mag wat mij betreft wat meer eenheid in de band, zowel in uiterlijk als in samenspel. Jullie staan verdiend op Oerrock 2018: Geniet met volle teugen!

Phoenix

Vanaf het eerste moment is het duidelijk: Hier komen 5 mannen in zwart het podium op, klaar om Ureterp te rocken! Ik hou wel van stevige gitaren, dus verwachtte ik mijn de favoriet van de avond te zien. Toch wisten jullie mij niet te raken. In het vorige juryrapport las ik over een geoliede machine. Dat zijn jullie zeker, maar misschien schuilt hierin het gevaar van routine. De nummers werden stuk voor stuk strak en hard neergezet en jullie weten een constante muur van geluid te produceren. Hierdoor mistte ik wel dynamiek. De zang van Pieter was uitstekend, maar helaas lieten jullie veel tweede stemmen liggen. Ik had gehoopt dat frontman Pieter, omdat hij geen instrument draagt en dus alle bewegingsvrijheid kan nemen, meer zou doen met het publiek en het podiumoppervlak. Toch was hij het grootste deel van de set op dezelfde vierkante meter te vinden in de klassieke voet-op-monitor pose. Als ik deze performance probeer te vertalen naar het grote Oerrock podium moet er echt nog gewerkt worden aan interactie en dynamiek.

St. Jimmy’s

Niet zomaar een coverband, maar een tribute-band. Dat legt de lat gelijk hoog: Ik verwacht van jullie niet zomaar wat Green Day covers, maar tot in de puntjes verzorgde covers en performance. En wat hebben jullie die verwachting waargemaakt! Instrumentale arrangementen klopten tot in detail, tweede stemmen waren aanwezig. Het is al vaak gezegd maar zelfs het uiterlijk is spot on, en niet alleen vanwege de gelijkenis van Jarno met Billy Joe Armstrong. Geen overvolle punk-muur van geluid maar een dynamisch bandgeluid waarin alle instrumenten, ook de akoestische gitaar, goed te horen waren. Jullie wisten keer op keer bijzonder soepel te schakelen tussen up-tempo nummers en ballads. Het publiek hing aan de lippen van frontman Jarno tijdens vele momenten van interactie met de hele zaal. Het is verleidelijk om te zeggen dat dit komt omdat de zaal zo goed is opgewarmd door het rijkelijk vloeiende bier en de voorgaande drie bands, maar de band is dusdanig ‘in control’ dat dit voor het overgrote deel aan henzelf te danken is! Toen het zwaailicht aanging om jullie laatste nummer aan te geven kreeg ik spijt dat de tijd al voorbij was. Als een ware punker trok Jarno zich gelukkig niets aan van het zwaailicht en nam nog ingetogen afscheid van ons met een laatste gitaar-ballad. Zoveel muzikaliteit en zoveel show, dat kan alleen de eerste prijs verdienen. Geniet van Oerrock 2018!