Juryverslag finale Oerrock Play-Offs 2016

2 april 2016

Juryverslagen Finale Play-Offs 2016

Zaterdagavond 26 maart 2016
Finale van de Oerrock Play-Offs seizoen 2015-2016
Locatie: MFC de Wier Ureterp

Deelnemende bands:
Vintage, Wooden Moons, Sweet Vendetta en De Koffer

Juryleden van deze avond:
van links naar rechts:
Eric Leenes, Iroon Knipping, Marieke Evelien Homan, Jessy Pattynama en Gert Scheffer.

Op zaterdagavond 26 maart 2016 werd de finale van de Oerrock Play-Offs gehouden, in het drukke en gezellige MFC de Wier te Ureterp. Altijd weer spannend zo’n finale. Hoe gaan de winnaars van voorrondes het doen op een groot podium met veel publiek. De jury heeft vooraf zeker favorieten, maar het kan ook totaal de andere kant op gaan. Ook dit jaar was het aanbod van de bands weer meer dan super! Dit mede dankzij de professionele voorselectie door de muziekcommissie van de Oerrock Play-Offs!
Al met al beloofde het weer een top (Oer)rock & roll finaleavond te worden. En spannend was het zeker, want de band Vintage legde de lat meteen al hoog met een veel betere set als tijdens de voorronde! Daarna stonden de mannen van Wooden Moons helemaal niet mis op het grote finalepodium! De jury was onder de indruk…. Kan het dan nog beter? Ja dus, Sweet Vendetta en De Koffer speelde werkelijk de pannen van het dak met twee Oerrock waardige optredens! Beide bands staan dan ook op het Oerrockfestival met De koffer als winnaar van het optreedcontract bij Kik Events t.w.v. € 2500,-!! Sweet Vendetta als goede 2de met een optreedcontract van € 1000,- Gefeliciteerd!

Iroon Knipping
(juryvoorzitter)


Onderstaand het verslag van jurylid Eric Leenes:

Vintage

Dat het moeilijk is om voor een lege zaal te beginnen blijkt ook vanavond. Toch zie je niet aan deze band dat ze er minder enthousiast om spelen, vanaf het eerste moment is de energie daar. Een hele goede rocksound met een fijne drumster en opvallende leadgitarist, technisch goed onderlegd maar er wordt door laatstgenoemde wel erg veel Petrucci/progsaus over het repertoire gesmeerd. Aan de ene kant een stijlkeuze, alhoewel ik denk dat het de bandsound ten goede komt als er hierin wat meer wordt gevarieerd in speelstijl en sound.

Verrassend is het wanneer de prima spelende toetseniste ineens een uitstekende solo weggeeft in Hush, en de klassieke Oberheimsound uit Jump feilloos neerzet. Ook de tertsgelaagde harmonische toevoeging in het thema van beat it krijgt van mij bonuspunten. In de presentatie wordt het publiek niet echt betrokken wat ergens wel jammer is. De backingvocals kunnen her en der nog wel wat fijnafstelling gebruiken in timing en intonatie.

Wooden Moons

Een 60's/70's tribune door jongens die deze decennia duidelijk uit de geschiedenisboeken hebben moeten bestuderen - dat is helder, maar ze hebben hun huiswerk erg goed gedaan. We krijgen een bont en gedurfd uitgezocht repertoire, wat je met een vox&tele combi, vioolbas en lekkere orgelsounds meteen mee terug neemt naar die tijd. De wooden moons hebben een hoge "gunfactor", je ziet de oprechte liefde voor deze stijl zonder opsmuk of gespeelde karakters staan op het podium. De nummers worden op safe gespeeld, arrangement technisch helemaal binnen de lijntjes maar her en der verwacht ik toch dat er in de gitaar een en ander uit de bocht vliegt in Jimi Hendrix zijn purple haze, maar de klankkleur blijft dan toch in de robbie krieger (the doors) hangen; zet er eens een booster tussen om dynamisch je klankpalet te vergroten.

Over het algemeen denk ik dat deze jonge band simpelweg nog veel podiumuren nodig heeft voordat ze klaar zijn voor een festival van de grootte als Oerrock. De potentie zit erin; nu de ervaring opdoen.

Sweet Vendetta

Alles tussen classic rock en hardrock, dat is wat frontvrouw Sabrina me vertelt over hun repertoire. En dat krijgen we; er wordt spectaculair afgetrapt met the trooper van Iron Maiden, compleet met dansers en rookmachines. Er is steeds vanalles te zien op het podium; het is een stukje totaalbeleving in de muzikale show wat het erg prettig maakt om naar te kijken. In de intro van stairway to heaven wordt de focus even helemaal gelegd op gitaar en zang, en dit wordt theatraal mooi uitgelicht en qua posities op het podium in scène gezet. Heel goed. Wat alleen ergens een beetje raar is; hoe snel de danseressen het podium op waren, zo snel waren ze ook weer weg. Het leek ook alsof de act wat los stond van de muzikale show zelf; hier kan nog wel wat finetuning in komen, maar vooral laten terugkomen op de momenten dat de muziek erom vraagt. In de totaalsound van de band mis ik nog wat articulatie van de bas in de ritmes, luister goed naar de kick om daarmee te synchroniseren. Alhoewel je met Steve Harris als voorbeeld natuurlijk dan ook geen eerlijk vergelijk hebt, maar toch. Terechte tweede plaats, gefeliciteerd en tot op Oerrock!

De Koffer

Medleys, dat is waar we sterk in zijn hoor ik van de drummer van de koffer in de kleedkamer van tevoren. En dat blijkt, als een strakke geoliede motor loopt get lucky over in le freak - vast ook door Nile Rodgers zijn invloed. De band heeft een hele goede brede sound die net zo makkelijk folkrock als disco neerzet en dat heeft meteen leuke arrangementen tot gevolg. Er wordt goed ingespeeld op het publiek door ze met de show te betrekken; dat hebben we op deze avond nog niet zo breed uitgemeten gezien, bonuspunten! Een goed getimede drumsolo en weer door in de medleytrein maken het een afwisselend geheel. Maar dan: black betty. bam-a-lam. Riskant, maar het gaat timingtechnisch ook flink de mist in. Collega jurylid Iroon is bijna opgelucht want "bij mij lukte ie vroeger ook nooit". Ook de bandleden van de Koffer zijn maar mensen. Lijkt me beter om 120% zeker van je zaak te zijn, of dan zo'n nummer op het festival te schrappen. Maar, ook hier: bonuspunten alleen al voor de gewaagde keuze. Wat wel opvalt is dat de leadzang soms qua Engelse uitspraak een wat exotisch accent heeft, daar kan nog wat winst worden behaald. Wanneer het refrein van crazy train wordt ingezet, zou het wel beter zijn om de zang te switchen naar de frontvrouw met een hoger bereik. Op het einde wordt meermaals het zwaailicht als teken gegeven dat het laatste nummer moet worden gespeeld, echter na aanmaning naast het podium van de jury wordt toch nog weer een nummer gespeeld waardoor de band ver over tijd heen gaat. Wees hier op het festival absoluut scherp op, want dit kun je in de planning niet naar je eigen hand zetten. Al met al een mooie dynamische show met veel entertainment. We zien jullie terug op 5 mei!