Juryverslagen 1ste voorronde Play-Offs

28 oktober 2016

Juryverslagen 1ste voorronde Play-Offs

Zaterdagavond 22 oktober
Eerste voorronde van de Oerrock Play-Offs seizoen 2016-2017

Locatie: Café it Alde Sté Ureterp

Deelnemende bands: Exploding Pudding, Daybreak en Cold Turkey

Juryleden van deze avond: (van links naar rechts)

Eric Leenes
Iroon Knipping (juryvoorzitter)
Sabrina Lammers
Gert Scheffer

Onderstaand de juryverslagen:

 

Jurylid Gert Scheffer:

Een goed en vertrouwd weerzien wederom in Ureterp. Na weer een zéér succesvol en geslaagd Oerrock 2016, mogen we ons weer opmaken voor het komend jaar. De play-offs gaan weer beginnen en we staan weer te popelen om te kijken en te horen wat we dit jaar voor talent gaan ontdekken die volgend jaar de podia van Oerrock gaan bestijgen.

Exploding Pudding

Dat deze mannen en dame voor deze naam gekozen hebben snap. Exploding pudding gaat heerlijk van start. Weinig bands die als eerste band van de avond zo overtuigen. Weliswaar meegeholpen door een behoorlijk hoog volume komen ze wel binnen.

De energie van Ivo Kraan als leadzanger is aanstekelijk. Remco de Vries op drums heeft zoveel plezier dat hij zichzelf af en toe voorbij loopt maar weet dat ook en kan er zelf om lachen. Jessica van der Zee, de schalks lachende bassende dame heeft er ook schijnbaar zin in en legt een prima strakke baspartij neer. Repertoire keuze is energiek en Ivo weet de zaal prima aan zich te binden. Met Radar Love heeft hij echter toch wel qua stembereik iets te hoog gegrepen. Al met al is de zaal binnen no time los en dat is een verdienste van jewelste voor deze jonge band. Reden ook dat ze de eerste wildcard verdienen.

Daybreak

Zo hard als hun voorgangers waren, zo transparant en bijna hifi klinkt Daybreak. In ieder geval even een adempauze en kan ik mijn buurman zelfs normaal verstaan. Deze zeskoppige band met twee leadzangeressen heeft er zin in en de twee dames gooien al hun energie in de strijd. Voor mij een beetje teveel van het goede en ietwat gekunsteld. Je merkt dit ook in de onderlinge chemie. De uitbundige zumba-achtige bewegingen van Shelly staan in schril contrast met Eline. Ze wordt daardoor haast overschaduwd en dat zie je terug in haar houding. Ook zang technisch is het allemaal wat over de top. Er worden stemmetjes opgezet, daardoor mist het de echtheid. Mooie uitzondering vond ik toch wel Eline die met haar vertolking van Anouk zich eindelijk echt even laat gaan en dan hoor je gewoon dat ze een goede strot heeft. Stap dus over je gene heen en laat die stem er uitkomen zoals die is! Muzikaal valt vooral gitarist Jelmer Toering op. Naast een prachtige sound, een geweldige techniek en hij weet ons te betoveren met magnifieke uitgevoerde licks.  Ondanks een prima show weet de band mij niet écht te overtuigen als geheel, ook deels door de keuze van het repertoire. Allemaal iets te veel `poppy` en te weinig rock.

Cold Turkey

De Noord Hollandse band Cold Turkey heeft met Suzan de Reus als leadzangeres een behoorlijke troef in handen. Daarnaast hoor en zie je dat hier een doorgewinterde band staat. Suzan weet met een geweldige stage presence iedereen aan zich te binden en de band als geheel klinkt als een klok. Een inmiddels goed opgewarmde zaal wordt getrakteerd op een ijzersterke set. Goed uitgebalanceerd en prima vermaak. Hier staat zeker de eerste finalist van de play-offs te spelen en dat weten ze ook. Zorg voor de finale wel dat jullie houding niet over de top gaat. Dus op tijd beginnen. Maak er wat moois van!


Jurylid Eric Leenes:

Exploding pudding

Als eerste band mag dit kwartet jonge muzikanten het Oerrock Playoffs seizoen officieel openen. Onervaren? Dat blijkt zeker niet, want ze hebben ondanks hun jonge leeftijd al heel wat pluspunten in hun show die ze vanaf moment 1 neerzetten. Goede set opbouw, overgang tussen nummers en verbindingen zijn solide, ritmisch loopt bas en drums gewoon goed. De presentatie zit er goed in en werkt aanstekelijk; waar de eerste band vaak nog een “kijken en afwachten” reactie heeft in het publiek zit de stemming er al vroeg in. Wel is de hele set volgas: door het enorme volume heb je af en toe wel wat luistermoeheid en behoefte aan dynamiek. Een ballad is niet per se nodig, maar er kan her en der best wat worden gevarieerd in sound en intensiteit. Opmerkelijk is dat wanneer er twee gitaristen zijn, de 2e niet meespeelt in nummers als Enter Sandman wat het meer gelaagdheid zou geven. Probeer te finetunen door je gitaargeluid en techniek te variëren, (palm mutes, clean/drives, etc) de drums krachtig maar niet overpowered op een podium te zetten en qua zang het gebied tussen borst-en kopstem nog iets te polijsten. Al met al een goede performance en alle potentie aanwezig om nog ver te groeien, daarom krijgen jullie van ons de Wildcard!

Daybreak

Waar mijn oordoppen nauwelijks voldoende waren om me tegen de ergste klappen te beschermen in het eerste uur, is dat bij Daybreak als tweede band eigenlijk nauwelijks meer nodig. Als er tijdens de soundcheck door enkele paar bandleden elementen zachter worden gevraagd te zetten, weet je dat je een band hebt die het luisteren en onderlinge dynamiek prefereert boven het “ik moet zelf wel hard zijn” principe. En dat komt de totaalsound mooi ten goede tijdens de show. Een niet alledaagse nummerkeuze is leuk om te zien, maar zorgt her en der wel voor wat minder binding met de zaal. De leadgitarist trekt de aandacht op momenten goed naar zich toe in (overigens hartstikke goed) uitgevoerde licks en solo’s. De presentatie is wel aanwezig, maar dekt soms niet helemaal de lading. Als de microfoon in de neus wordt geduwd van de slaggitarist tijdens Pretty Fly For a White guy zie je meteen dat diegene er liever gisteren dan vandaag vanaf is. Tip: eet de mic op, of richt hem niet naar iemand die er liever niets mee doet. Er worden soms nummers gespeeld die helemaal geen vrolijke lading hebben vanuit de teksten en groove, maar worden dan wel gebracht met dansmoves a la Nederland in beweging. (je snapt dat ik jullie af en toe in de zeik neem:) Over het algemeen is er genoeg muzikaliteit aanwezig, maar mist het nog wat in de performance om een mainstage met 8000 man te overtuigen.

Cold Turkey

Als afsluitende band heb je vaak het voordeel dat het publiek al uit je hand eet als je de eerste noot begint te spelen. Tenzij je veel te laat begint, dan bloed de sfeer dood en moet je van verder weer opbouwen. Het is me een raadsel als het programma zelfs iets voorloopt op het schema na band 2, band 3 toch fors weet uit te lopen. Ik probeer als presentator/jurylid nog wat hand-en spandiensten tijdens de soundcheck te verrichten met mics en stands om het proces wat te versnellen, en word nog gedegradeerd tot stagehand als de drummer met zijn stok naar me wijst; “microfoon, oppakken”.

Maargoed, ik zie de show aan en gun hun de goedmaker met een mooie set. En die staat er, muzikaal is het gewoon erg sterk waar de zangeres laat zien dat het lage register net zoveel finesse en power heeft als het hoog met een mooie timing. Gitaar heeft een jaloersmakend brownsound met een eigen twist, waar muzikaal hele sterkte riffs en solo’s uitkomen. Er is ruimte voor instrumentale solo’s waarin ook blijkt dat de capaciteit er is om ze vervolgens goed neer te zetten. Er zijn dynamische stukken en “balls to the walls” delen die uitstekend in balans met elkaar zijn. Nergens zijn dingen niet hoorbaar of hebben individuen de overhand. Wel zie je dat het lijkt of de band zich al op het Oerrock festival waant, terwijl ze de meest kritische fase (het entertainen van een kroeg) bijna dreigen over te slaan. Vergeet niet dat dit laatste soms moeilijker is dan het grote publiek, en dat “gunfactor” een van de meest beslissende elementen is binnen het succes van een ambitieuze band. Die gunfactor hebben jullie je door je attitude deze avond niet gegeven; toch zijn jullie op basis van je superieure muzikaliteit hierop door naar de finale. Laat je ego op die dag thuis, want de competitie is dan sterker en het zou zonde zijn als het hierdoor strand in je zoektocht naar de Oerrock MainStage.


Jurylid Iroon Knipping:

Exploding Pudding

Wat een superband om deze play-offs mee te beginnen, De 3 mannen en 1 vrouw van Exploding Pudding zetten meteen met vol enthousiasme de goede energie neer. Als tegenhanger op het wellicht iet wat te drukke drumwerk van Renco zorgde bassiste Jessica met haar steady baslijnen voor een goede ritme sectie. Mede dankzij jullie goede repertoire keuze en publiek gericht optreden reageerde het Oerrockpubliek positief en de jury ook. Jullie maken met de welverdiende wildcard een kans op een finaleplaats!

Daybreak

Wat een gezellige band zijn jullie, en t.o.v. de vorige band klonken jullie bijna HiFi! Eigenlijk was alles wel in balans maar miste wel net de uitstraling en energie voor een finaleplaats. Probeer de gezelligheid in de band wat meer naar het publiek te brengen, jullie hebben genoeg kwaliteiten in huis!

Cold Turkey

Tja, deze band klonk al vanaf de eerste paar noten zéér professioneel. Muzikaal gezien gewoon finaleplaats waardig. Alleen aan de uitstraling naar het publiek toe ontbrak het een en ander, mede dankzij het hier en daar wat onbekendere repertoire. Probeer herkenbaar en gewoon te blijven, dat zal makkelijker aanslaan. Muzikaal is alles meer dan dik in orde, goede coverbewerkingen, goede presentatie, enz. Maar probeer je te verplaatsen in wat het (Oerrock) publiek wil, dan maken jullie een goede kans tijdens de finale!


Jurylid Sabrina Lammers:

Exploding Pudding

Om op zo een avond als eerste band te moeten spelen is niet makkelijk. Vaak is het nog niet heel druk en is het publiek nog niet 'opgewarmd', maar dat was voor deze jonge band geen probleem. Men ziet de band opbouwen en verwacht een redelijk onervaren band, maar als zij eenmaal beginnen is men erg positief verrast van hun performance. Ze gaven alles en gingen er voor 100% voor. Het enthousiasme is vanaf het eerste nummer duidelijk te zien en het publiek ontdooit al snel door een stevige set en de energie die de band uitstraalt. Mij viel met name de bassiste op, die niet alleen strak speelde maar ook volop de lol uitstraalde die zij op het podium had. Als tips, want uiteindelijk heeft Exploding Pudding de wildcard ontvangen en maakt kans op de finale, zou wat meer dynamiek in de set wenselijk zijn. Let op dat je enthousiasme niet ten koste van de muzikaliteit gaat (tempowisselingen door de nummers heen) en maak een bewuste keuze met nummers die goed bij het stembereik van de zanger passen, dat de zang niet geforceerd klinkt en de stem niet overslaat. Leuke band die de wildcard zeker verdiend heeft!

Daybreak

Na de hard rockende klanken van Exploding Pudding was het tijd voor de tweede band Daybreak, die met een goed gebalanceerd geluid aan haar set begon. Het was duidelijk te zien dat de band plezier onderling had, maar helaas bleef de interactie met, of het contact naar het publiek vaker uit, wat deels met de rustige nummerkeuze te maken had. Het repertoire leunde meer richting pop dan rock. Complimenten aan de sologitarrist, die zijn talent en inzet goed kon laten zien bij o.a. het Gnarls Barkley nummer Crazy. De presentatie van de zangeressen was sterk uiteenlopend. Waar bij Shelly erg dominante bewegingen te zien waren (soms wat over the top), leek Eline vaak onzeker, tot een solo nummer van Anouk waar haar zelfbewustzijn in de loop van het nummer bleek te groeien. Die uitstraling en dat stemgeluid had ik graag vaker gezien en gehoord tijdens de set.

Cold Turkey

Als laatste band heb je het voordeel dat het publiek al goed in de stemming is en meer los komt dan wanneer je aan het begin van de avond moet spelen. Echter kan het niet dat een band te laat uit de backstage ruimte komt en de hele planning vertraagt. Dat is een dikke min punt en lijkt onprofessioneel, niet alleen naar de organisatie toe maar ook naar het wachtende publiek. Muzikaal gezien deed Cold Turkey het wel super. De performance en muzikaliteit klopt bij deze band gewoon. De zangeres liet zien dat zij diverse stijlen kan zingen en heeft sommige uithalen uit de originele nummers haar eigen gemaakt zodat deze bij haar stembereik pasten. Twee tips voor de finale: laat je attitude thuis! Een band leeft van haar publiek en de gunfactor daarvan. En houd de aankondigingen/verhaaltjes tussen de nummers door gewoon in het Nederlands als je niet heel zeker weet dat je Engels ook zeker klopt. Jullie zijn immers Nederlands en jullie publiek voor het grootste deel ook.